پـــروانه جانم پـــر نزن بـــر گرد کـــوی یار مـــن        

             تـــرسم صدای بال تـــو از خـــواب بیدارش کـــند

              پـروانـــه به یک ســـوخـــتن آزاد شـــود از

                                                                   شـــــــــــــمــــــــــــــع

                            بـیچــــــاره دل ماســـت کـــه در ســــوز و گـــداز اســــــــت .

در منی و این همه ز من جدا

با منی و دیده ات بسوی غیر

بهر من نمانده راه گفتگو

تو نشسته گرم گفتگوی غیر

غرق غم ، دلم به سینه می تپد

با تو بی قرار و بی تو بی قرار

وای از آن دمی که بی خبر ز من

بر کشی تو رخت خویش از این دیار

سایه ی توآم به هر کجا روی

سر نهاده ام به زیر پای تو

چون تو در جهان نجسته ام هنوز

تا که برگزینمش به جای تو

شادی و غم منی به حیرتم

خواهم از تو ... در تو آورم پناه

موج وحشی ام که بی خبر ز خویش

گشته ام اسیر جذبه های ماه

گفتی از تو بگسلم ... دریغ و درد

رشته ی وفا مگر گسستنی است؟

بگسلم ز خویش واز تو نگسلم

عهد عاشقان مگر شکستنی است؟

دیدمت شبی به خواب و سر خوشم

وه ... مگر به خوابها ببینمت

غنچه نیستی که مست اشتیاق

خیزم و ز شاخه ها بچینمت

شعله می کشد به ظلمت شبم

آتش کبود دیدگان تو

ره مبند ... بلکه ره برم به شوق

در سرا چه ی غم نهان تو

خنجـــری در پشـت دارم یادگــــار از دوســت

مـا چـون ز دری پــای کشیدیم کشیدیم

امـیـد ز هـر کـس کـه بریـدیم بریـدیــم

دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند

از گـوشـه ی بامـی کـه پریدیـم پریدیــم

زندگی صحنه ی یکتای هنر مندی ماست

هر کسی نغمه ی خود خواند و از صحنه رود

صحنه پیوسته بجاست

   خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد ...

گفتی: چگونه می‌گذرد ماه و سال تو؟

...  شـــــب اســت و ســکوت اســت و آه اســت و مـــــن  ...

آه امشـب بوی باران تازه است

الـتـمـاس گــریه بـی انـدازه اسـت

تـازگـی هـا شـب بـرایـم آشـنـاســت

مـن و شـب هستیم غم هم پیش ماست